معرفت و آگاهی

معرفت و آگاهی
آدمی همه چیز است به معرفت،و چون معرفت نباشد،هیچ نیست.مَثَل آن که به معرفت رسیده با آن که فاقد آن است،مَثَل انسان بیدار و انسان خواب است.آن که بیدار است می داند که بر وی چه می گذرد و حال آن که خوابیده، خبر از چیزی ندارد. آن که خواب است خود در مسیل خوابیده و خبر ندارد، سیلی که راه افتاده،خیلی زود او را در بر خواهد گرفت،و حال آن که آدم بیدار،می داند که کجا خوابیده و چه خطری او را تهدید می کند.بیداری و هوشیاری که زاده معرفت و آگاهی است،خود گنجی است بس ارزشمند که هیچ چیز به پای آن نرسد.
آن چیزی که موجب گردید تا آدم(ع) با دستی خالی و بدون هرگونه امتیازی بر فرشتگان برتری یابد،چیزی جز عنصر معرفت و آگاهی نبود.آنجا که خدای تعالی به فرشتگان فرمود:می خواهم در زمین جانشینی قرار دهم و فرشتگان در مقام سؤال عنوان نمودند که:آیا می خواهی کسی را قرار دهی که فساد می کند، و خون می ریزد؟و حال آن که ما تو را ستایش و تقدیس می کنیم.خدای تعالی بدانان فرمود:من چیزی می دانم که شما نمی دانید،و آنگاه که دانشها را به آدم آموخت و فرشتگان را از آن دانشها پرسید و آنها در پاسخ اظهار بی اطلاعی نمودند،به آدم فرمود:آدم!حال تو بگو! و وقتی آدم همه آنچه که آموخته بود عنوان نمود،و بر فرشتگان برتری یافت،در آنجا بود که خدای تعالی به فرشتگان امر فرمود تا بر آدم سجده کنند،و این آغاز تراژدی عظیم آفرینش بود.
معرفت و آگاهی وجه افتراق بین انسان و دیگر اجزای کائنات است. انسان به مدد معرفت و آگاهی به مرتبه ای می رسد که در عرصه مخلوقات،هیچ مخلوقی را توان برابری،چه می گویم،حتی توان مقایسه با او را نیست.معرفت و آگاهی به مثابه ریسمانی است که یک سرش بر زمین و سر دیگرش بر آسمان است.اگر راهی به خدا باشد آن راه جز راه معرفت و آگاهی نخواهد بود،اما پرسش این است که راه رسیدن به این شاهراه چگونه خواهد بود؟
آیا در این دنیای وانفسا که هزاران راه پرپیچ و خم پیش روی آدمی است، تشخیص و تمییز آن راهی که سریع تر و همچنین راحت تر بشر را به سرمنزل مقصود برساند،ممکن است؟ پیروان موسی از طریقی،پیروان عیسی از طریقی، مسلمانان خود از طریقی،زردشتی ها،هندوها،جاین ها،بودایی ها،دائویی ها،عرفا، متصوفه و همین طور صدها مذهب و مسلک وابسته به اینها،هر یک به طریقی در صدد برکشیدن نوع انسان از عالم خاک به افلاک اند،و انسان خود در این میان حیران و سرگردان که چه کند؟و از کدامین راه برود؟

کریم نافعی فرد
تهران ایران