کاش می‌شد هیچ گاه از قفس نگفت. آسمان هر چه قدر هم که تکراری باشد، آسمان است و رهایی در آبی بی‌کرانش دلنواز.
اثر حاضر، اما خاطره‌ی قفس است.
قفسِ تن.
قفسی برای پسری هفده‌ساله که باید می‌دوید تا ته دشت و تمام نوجوانی و جوانی‌اش را شادمانه می‌گذراند و نگذاشتند.
دست دشمن که به خانه‌ات برسد، دیگر آبی آسمان برایت معنا ندارد. باید تا سرخی خون، مقابلش بایستی! دست دشمن که به حلقوم ایمانت فشار بیاورد، دیگر رهایی در دشت و دویدن و ریسه رفتن از شادی مفهومی نخواهد داشت. باید این‌قدر مقاومت کنی تا از رمق بیفتد! درست مثل کربلای چهاری‌ها. مثل آقا «حمیدرضا توحیدی»