«خدایا! از من درگذر آنچه را از من بدان داناتری، و اگر بار دیگر بدان بازگردم تو نیز به بخشایش بازگرد.
خدایا! آن چه از اعمال نیکو که تصمیم گرفتم و انجام ندادم ببخشای.
خدایا! ببخشای آن چه را که با زبان به تو نزدیک شدم، ولی با قلب آن را ترک کردم.
خدایا! ببخشای نگاه های اشارت آمیز و سخنان بی فایده و خواسته های بی مورد دل، و لغزش های زبان را.»
و اما بعد،
از ژرفای وجودم هاتفی ندا در داد؛ که ای گم کرده راه و گمگشته ی طریق معرفت، برخیز و از باقیمانده عمر توشه ای برگیر که اندکی بیش نمانده است.