من در سال 1339 خورشیدی به دنیا آمده ام. در 62 سالگی هستم و بسیاری از واقعیات زندگی را درک می کنم. روئیدن برگ از شاخ درختی مرا به تعجب وا نمی دارد. ذوق چیدن خیار تازه از بوته اش با خرید آن برای من یکی است. زیبایی ها و شگفتی های جهان را چون تصاویری از یک فیلم تکراری بارها دیده ام. اما آنچه بر من گذشته کثری از کمترین واحد زمان و مقیاس مکان است در مقابل کل هستی. بنابراین به دنبال کشف جدید و حس تازه هستم. هم چون کودکی که برای اولین بار لغزش آب و شن دریا را روی پای خود تجربه می کند از شنیدن تجربیات دیگران حظ می برم. شاید برای من هرگز اتفاق نیافتد که با راهزنی هم کلام شوم. شاید هیچ گاه دستم برای گدایی دراز نشود و امیدوارم هرگز سر از زندان در نیاورم. ولی آدم هایی هستند که تمام این ها را بدون انتخاب خود تجربه کرده اند. بدون تقصیر و تنها به جبر روزگار پاره ای از عمر را از دست داده اند. پس دانستن سرگذشت آنها علاوه بر اینکه حس دیدن و درک شرایطی متفاوت را القا می کند می تواند به بهبود روابط انسان ها کمک کند تا شاید دنیا جای بهتری برای زندگی باشد.