در یکی از روزهای گرم تابستان سال 1393 با شور و شوقی تمام و با در دست داشتن حکم بازنشستگی از پله‌های آموزش و پرورش به طرف پایین می‌آمدم که ناگهان یک ندای قلبی را حس کردم که در ذهنم شروع به گفتن کرد که تجربیات این سی سال کار را بنویسم، ولی اهّمیّت ندادم. در کتابی خوانده بودم که ضمیر ناخودآگاه به ما پیام را می‌فرستد امّا به آن اصرار نمی‌کند و اختیار عمل را به عهده خودمان می‌گذارد. من هم دوست داشتم بنویسم ولی انگیزه شروع را نداشتم تا اینکه کتاب انسان در جست و جوی معنا اثر ویکتور فرانکل را خواندم و تأثیری که روی من داشت، باعث شد که با خودم گفتم « من باید بنویسم » و تجربیاتم را در اختیار نیروهای جوان که تازه وارد کلاس شدند، بگذارم تا خدمتی هرچند کوچک انجام داده باشم و این امر موجب می‌شود که بعد از بازنشستگی هم زندگی با معنایی داشته باشم که سبب خشنودیم شود.