سرگذشت پیامبران، عبرت، پند و تذکّری برای مؤمنان است (یوسف/111؛ هود/120). شناخت پیامبران سبب می‌شود که مؤمنان به حقایق و واقعیّت‌هاى مربوط به زندگى و حیات پیامبران پى ببرند و از ایشان پند و عبرت بگیرند. فزون بر این، قرآن کریم در رابطه با کتب آسمانی پیشین، خود را مصدّق و مهیمن معرّفی می‌کند (مائده/48). از سوی دیگر، رويكرد قرآن به نبوّت به دلایل متعدّد دیدگاه‌های یهودی و مسیحی را به چالش می‌کشد. نخست آن که قرآن کریم برخی از ویژگی‌های پیامبران را بیان می‎کند که با سنّت عهدینی مطابقت و مشابهت کامل ندارد. تفاو‌ت‌های ماهوی، اسلوب ایجاز قرآن در گزارشات پیامبران و ترتیب وقایع از جمله موارد عدم مشابهت قرآن با عهدین است. علاوه بر این، گزینش پیامبران در قرآن نسبت به عهدین متفاوت است. از یک سو، برخی از مهم‌ترین پیامبران عهدین مانند اشعیا و ارمیا در قرآن وجود ندارند و از سوی دیگر، شخصیّت‌هایی که در قرآن و عهدین وجود دارند، از جایگاه یکسانی برخوردار نیستند.