زبان لکی از زبان های ایرانی شاخه شمالی غربی رایج در غرب ایران است. بسیاری از منابع از جمله دانشنامه اتنولوگ آن را شاخه ای از زبان های کردی می دانند و برخی منابع نیز لکی را گویشی از کردی جنوبی دانسته اند. اما با این حال این نظریات مورد پذیرش همگان نیستند؛ چنانکه برخی از منابع آن را شاخه ای از گورانی، لری و یا بازمانده فارسی باستان و برخی نیز لکی را یک زبان مستقل دانسته اند. زبان لکی به درخواست میراث فرهنگی لرستان در مرداد ماه 1396 ثبت ملی شد. در زبان لکی کنونی برخی از لغات، اصطلاحات و واژه های موجود در زبان اوستایی با کمترین تغییر، رایج و معمول هستند. عبدالعلی میرزانیا کارشناس، شاعر و پژوهشگر زبان لکی می گوید: واژه های زبان لکی در معرض فراموشی قرار دارند که این موضوع هشداری جدی برای مقابله با آسیب رساندن به این زبان کهن است. زبان گفتاری اکثر کودکان لک زبان، فارسی است که این خود عامل از بین رفتن این زبان کهن می باشد. برای ترویج این زبان و پایداری آن کتاب واژه نامه زبان لکی به صورت لغات لکی همراه با معادل فارسی تقدیم به علاقمندان این زبان گردیده است.