در روزگاری زندگی می‌کنیم که اشتغالات معمول زندگی روزمره غالبا مانع از آن مي‌شود كه به اموري چون تدبر درباره هستي، معنا جويي، معنا يابي و غنابخشي به زندگي و تحليل علل رفتارهاي متفاوت ديگران و حتي واكاوي انديشه‌ها و اعمال خود بپردازيم و اینگونه است که بسياري از ما انسان‌ها به رغم داشتن امكانات رفاهي بيشتر و برخورداري از مظاهر علم،صنعت،تمدن و مدرنيته، به كرات احساسات منفي چون تنهايي، افسردگي و كسالت را تجربه مي‌كنیم و نظام هستی به نظر مان پیچیده تر و سیال‌تر از آن می‌رسد که بتوان وحدت معنی آنرا دریافت. با این وصف به نظر می‌رسد آنچه امروز برای زندگی ما انسانها بیش از همه ضرورت دارد، خردمندی و حکمتی است برای درک منظر و معنایی درخور از کل زندگی.