تمام زبان ها پيوسته در حال تغيير و دگرگوني هستند. زبان فارسي نيز از اين گروه خارج نيست. اگر به گذشته ي زبانمان برگرديم مي بينيم كه داراي سه دوره ي باستان، فارسي ميانه و فارسي دري است كه به مرور زمان ازبين رفته و کم رنگ شده اند و ما هم اكنون در دوره اي قرار داريم كه زبان فارسي دچار تغييرات بسيار زيادي شده است.اين تغييرات به گونه اي است كه كمتر كسي در ايران پيدا مي شود كه تمام نوشته هايش را به روش قديم بنويسد.با نگاهي گذرا به چند دهه ي اخير خصوصاً از زماني كه اوّلين كتاب هاي مدوّن دستور زبان فارسي نوشته شده است ؛مي توان نتيجه گرفت كه آنچه امروز نوشته مي شود در دهه هاي آينده نيز دستخوش تغيير قرار خواهد گرفت. مثلاً اگر قبلاً «مي يا همي » به صورت پيوسته نوشته مي شد؛ اكنون تلاش بر جدا نوشتن است.اگرچه رسم الخط يكساني براي نوشتن كلمه ها وجود ندارد ولي در اين نوشته سعي شده،بيشتراز شيوه هاي نوشتاري رايج در كتب مدارس (به ويژه دبيرستان )استفاده نمايم . علاوه بر اين تعدادي از نشانه هاي نگارشي به همراه كلمه هاي دواملايي،متشابه و فهرستي از واژه هاي بيگانه و معادل فارسي آن ها در پايان آمده است كه ام