به نظر می‏رسد مفهوم ‏ پذیرش و ذهن‏ آگاهی به‏طور ناگهانی، در روان‏شناسی بالینی و رشته‏ های وابسته، گسترش یافته است. با قضاوت، از روی سلسله آگهی‏ هایی که هر هفته دریافت می‏کنم، به نظر می‏رسد که این روزها، آدم به سختی بتواند، کتاب روان‏شناسی بخرد که دو واژه‏ ی ‏ پذیرش و ذهن‏آگاهی در عنوان کتاب نباشد. این امر به‏ خصوص درباره‏ی خودیاوری (کمک به خود) و دیگر کتب تجاری روان‏شناسی صادق است.
اما مفهوم مذکور، در مقالات مهم علمی و برنامه‏ های همایش‏های علمی شامل؛ و علی‏ الخصوص، آن اجتماعاتی که برای درمان رفتاری و شناختی می‏باشد، نیز به‏ طور فزاینده ای مکشوف است؛ یک سازمان 45 ساله که در سال‏های آغازین از طرح‏ها و سازه‏ های شناختی اجتناب می‏کرد، این رشته را منحصراً بر حسب شرطی ‏سازی کنش‏گر و سنتی تعریف نموده است. این، همان رفتار درمانی است که در اوایل دهه‏ی 1960، به خاطرش دندانم شکست. اگرچه حتی در آن زمان هم، نشانه‏ هایی وجود داشت که معادل سازی رفتار درمانی با درمان‏های شرطی ‏سازی را محدود و غیرمفید می‏ساخت و واقعاً بازتابی از تکنیک خودشناسی رفتاری متخصصان یا حتی نحوه‏ ی فکر کردن آن‏ها به آنچه انجام