ايرانيان شيعه در ساختن تعزيه و به نمايش درآوردن واقعه هاي كربلا و حديث مصايب سيدالشهدا به سنت نمايش‌هاي آئيني ايرانيان قديم و شيوه اجراي مناسك و آئين هاي آنان و پاره اي از عناصر اسطوره اي و حماسي سازنده نمايش‌هاي آئيني نظر داشته اند. تعزیه از نظر لغت به معنی اظهار همدردی، سوگواری و تسلیت است. ولی به عنوان شکلی از نمایش ریشه در اجتماعات و مراسم یاد کرد شهادت امام حسین (ع) در ایام محرم دارد و در طول تکامل خود بازنمایی محاصره و کشتار صحرای کربلا محور اصلی آن بوده و هیچ گاه ماهیت مذهبی اش را از دست نداده است. مضمون تعزيه رويارويي دو نيروي خيروشر، اهورايي و اهريمني است كه در ظاهر نيروي شر پيروز مي گردد، ولي پيروزي واقعي و باطني از آن نيروهاي اهورايي و خير مي باشد. نمايش مصايب در تعزيه خواني چنان شور و غوغايي در درون مومنان پديد مي‌آورد كه رشته هاي پيوندشان را با زندگي دنيوي مي گسلد و آنان را به فضاي قدسي پر رمز و رازي كه تجلي‌گاه روح مقدسان و نياكان است مي برد.