در عجبم که چطور می شود در سخت ترین شرایط اجتماعی، زمانی که قوم مغول با حمله ی وحشیانه ی خود، رُعب و وحشت دردلها به پا کرده بود؛ مولانا مستانه فریاد می زند:

من طَرَبم طَرَب منم زُهره زَنَد نوای من عشق میان عاشقان شیوه کند برای من

بی شک مولانا در عوالم دیگری سیر می کرد و از شرابی غیر از شراب زمینی مست بود که چنان بی ملاحظه نَعره ی مستانه سر می داد.

باده ات از کوه سکونت بَرَد عیب مکن ز آنکه وقاریم نیست

امید است با زمزمه این ابیات که همه شور است و طرب، قطره ای از آن شراب روحانی به جان تشنه مان برسد و دمی ما را از خود ملال آورمان خلاصی دهد و از غم روزگار رهایمان سازد.