باز از تو می گویم سخن، شعرم حدیث درد نیست
ای جان جان افزای من تا با تو هستم قانعم
من غیر تو هیچم ولی، با تو همه سرزندگی
شمعی به بالینم بنه، در من صدای درد نیست
ای جان من، جانان من، ای دلبر بینای من
من باتو پروازم ولی بی تو اسیر یک قفس
هرگه که بر من آوری یک بانگ، آن لحظه خوشم
آن لحظه بی پا وسرم، انگار شعری دلکشم
شعر نگفته در قفا دریای رحمت می شود
در خامشی شیدای تو، دنیای صحبت می شود
من بینوایی دیده ام از دام سخت دلبران
لیکن چرا در بی نصیبی باز خندان می شوم؟
جور وجفای عاشقی دانی کجا سنگین شود؟