پدیده‌ی نوینی که در اثر پیشرفت چشمگیر دانش پزشکی ظهور یافته و مسایل حقوقی فراوانی را مطرح نموده؛ فرایند پیوند اعضا می‌باشد که امید درمان برای بسیاری از بیماران مبتلا به نارسایی عضو محسوب می‌گردد؛ به جهت افزایش کمی و پیشرفت‌های کیفی پیوند عضو، قانونگذار ایران در سال 1379 خورشیدی، نسبت به وضع قانون پیوند اعضای بیماران فوت شده یا بیمارانی که مرگ مغزی آنها مسلم است؛ همچنین آیین‌نامه‌ی اجرایی آن، اقدام نموده است؛ فارغ از موضوع اهدا و با وجود شیوع معامله‌های معوض غیر رسمی میان اعطا کنندگان و دریافت کنندگان اعضای بدن انسان، تاکنون ماهیت قراردادهای مذکور مورد توجه مقنن قرار نگرفته است؛ در اینکه می‌توان برای انتقال عضو از قالب عقد بیع استفاده نمود؛ بین علمای حقوق اختلاف نظر وجود دارد؛ لذا ضمن تبیین ماهیت حقوقی آن، به بحث وضعیت حقوقی چنین معامله‌ای ورود می‌یابیم تا درستی و اعتبار آن، با عنایت به شروط اساسی صحت معامله‌ها استنباط گردد؛ همچنین برای توجیه خرید و فروش عضو، ضرورت دارد