در نظام دادرسی کشور ایران ما، شهادت به عنوان یکی از ادله اثبات دعوا آمده است و ازجمله مواد مربوط به شهادت مواد 230 و 241 قانون آیین دادرسی مدنی است که از موضوعات بحث پژوهش حاضر می‌باشد. در خصوص ماده 230 قانون آیین دادرسی مدنی، مربوط به برخی از دعاوی خاص می‌باشد که این دعاوی با جنسیت و حد نصاب خاصی به اثبات می‌رسد و در این تحقیق با استناد به آیات و روایات، مبانی و چرایی ذکر تعداد و جنسیت در ماده 230 را استخراج کرده و تعیین شد که در چه مواردی جنسیت و تعداد، حصری و در چه مواردی تمثیلی است. همان طور که در ماده 241 آمده است که تشخیص ارزش و تأثیر گواهی با دادگاه است، به عبارتی، اعتبار یا عدم اعتبار دلایل حاصل اطمینانی است که در قاضی حاصل می‌شود، این ارزیابی در همه دلایل به یک شکل اعمال نمی‌شود.