اینجانب ؛ با مطرح کردن خاطرات زندگی ام در رابطه با دوران دفاع مقدس، به دنبال میزهای مستطیلی چرم دار، صندلی های چرخشی گران قیمت و گاو صندوق های رمزدار نیستم. چرا که این مطالب دو سال بعد از بازنشستگی و فراهم شدن فرصت به اقتضای ضرورت مکتوب می شوند. با خود اندیشیدم تا لطف خدا شامل حال من است و حافظه رسوب نکرده است، خاطرات دوران نوجوانی ام را که مربوط به دهه ی شصت می باشد، مکتوب نمایم. همه ی شما عزیزانم را دور میزِ گرد مجازی جمع کنم تا حکایت و روایتی را نقل کنم که باعث انبساط خاطر شما عزیزان شود. اگر گریه کردن حال مان را خوب می کند، اشکالی ندارد اشکی هم بریزیم! اگر اشتباهات و کاستی هایی در مسیر زندگی از مرزهای خصوصی و خانوادگی عبور کرده است و تبدیل به اشتباهی اجتماعی شده  است. به عبارتی؛ تابلوی تابلو شده ، تذکر دادن ایرادی ندارد. اگر دِینی نسبت به یکدیگر و مام وطن داریم، تا در جسم و جان مان توانی برای جبران است، دریغ نکنیم و تاریخ را تکرار نکنیم. بلکه اگر دوری می زنیم، مانند مهره ی دور پیچ به سمت بالا یا سفت شدن حرکت کنیم. این گونه به  تکامل می رسیم. یا حداقل از افتادن کسی یا چیزی جلوگیری