آقای فغان پور گنجی، نثری ساده و روان دارد؛ به‌سادگی و زلالی خودشان! او سعی می¬کند حوادث را آن‌گونه که رخ‌داده، روایت کند و بی‌تعارف، همة آدم¬های آنجا را فرشته خصال جلوه نمی¬دهد. گاه، از رفتارهای خلاف آمد و ناخوشایند برخی سخن می¬راند. حتی آن¬گونه پیش می¬رود که دغدغه و ترس از مرگِ خود را در هنگامة نبرد، کتمان نمی¬کند! ایشان، اکنون، بعد از سی سال خدمات آموزشی و ایستادن در پای تخته و کلاس و کارگاه به مقام بازنشستگی نائل گشته؛ اما از پای ننشسته! از هنر و خاطراتش می‌نویسد و قلم می¬زند که ره‌آورد آن، این کتاب و چند اثر دیگر است.