با پيشرفت علوم پزشكي، فاصله بين پزشك و بيمار زياد شد، به گونه‌اي كه امروزه آنها در خصوص مسائل معالجه با زبان واحدي با هم سخن نمي‌گويند و فاصله ميان آنها، ‌ساليان طولاني تحصيل و خبرويت علمي و تخصصي است. دگرگوني روشهاي درماني نيز بر اين افزايش فاصله كمك نمود؛ در بيشتر حالات،‌ درمان بيماران در چارچوب بيمارستانهاي عمومي يا خصوصي صورت مي‌پذيرد و طب را از حرفه‌اي كه ارتباط بين پزشك و بيمار، رابطه‌اي شخصي و مبتني بر اعتماد و صداقت بود، به حرفه‌اي گروهي كشاند و بسياري از عمليات طبي و جراحي توسط گروههاي پزشكي متشكل از پزشكان،‌دستياران و تكنسين و پرستاران و ... كه هر كدام درانجام عمل حرفه‌اي خود استقلال عمل دارد صورت مي‌پذيرد و بسياري از آنان را بيمار از قبل نمي‌شناسد. بدين ترتيب رابطه انساني پزشك و بيمار به حد ضعيفي تنزل يافته است. شكي نيست كه اين عوامل، توازن بين طرفين را مختل نموده است و بيمار كما‌كان تابع هيمنه و اقتدار پزشك باقيمانده است.