عبودیت بشر نسبت به خالق هستی و اطاعت از اوامر و نواهی آن خالق یکتا، جوهره تمام ادیان الهی و رسیدن به نقطه تسلیم محض در برابر اراده آن حکیم آگاه، هدف غایی از خلقت انسان است. عبدی که پیش از مقام عبودیت، موجودی کریم آفریده شد و به جهت کرامت ذاتی خود، بر بسیاری از مخلوقات فضیلت و شرافت یافت. این موجود کریم النفس و افضل بر سایر مخلوقات می بایست هم در صیانت کرامت تکوینی خود بکوشد و هم با کسب کرامت اکتسابی، حرمت و کرامت انسان های دیگر را پاسداری نماید. بر این اساس خداوند عادل، ارسال رسل و انزال کتب و میزان را آغاز کرد و تجدید نمود تا عدل و قسط بدست توانای این عبدکریم جریان یابد. عبودیت، کرامت ذاتی و عدالتخواهی انسان اقتضا می کند که در تعامل با دیگران، اعم از همکیشان یا غیرهمکیشان، گاهی مدارا را پیشه خود سازد و گاهی خشونت را اعمال کند. مدارا و خشونتی که هیچکدام فی نفسه ارزش مطلق نبوده و حسن و قبح آنها تعیین نمی گردد بلکه با سه ارزش اساسی یعنی اطاعت مطلق از خدا و کسب رضایت الهی، اقامه عدل، و حفظ کرامت ذاتی خود و دیگران، ارزش گذاری می شوند.