مفهوم شهروندی و تربیت شهروندی یکی از دیرپاترین مفاهیم سیاسی – اجتماعی است که از زمان شکل‌گیری فلسفه سیاسی در دوره کلاسیک به‌ویژه در آرای فلاسفه یونان باستان تا عصر معاصر به اشکال مختلفی درون نظریه‌های مندرج در این نوع فلسفه به کرات بازتولید تئوریک گردیده است. هر چند ممکن است نگاه نظریه‌پردازان مختلف نسبت به اهمیت این مفهوم متفاوت باشد اما به هر صورت جایگاه ویژه‌‌ی آن در نظام فکری بشر، نشان از اهمیت برجسته‌ی آن دارد. شهروندی و تربیت شهروندی در جامعه ایران باستان تاکنون با عناوین مختلفی در گفتمان‌‌ها و خرده‌گفتمان‌های حاکم بر کشور مورد توجه قرار گرفته است، بطوری که می‌توان گفت بعد از انقلاب اسلامی در ایران گفتمان‌های مختلفی ظهور یافته‌اند و هر گفتمان تحلیل خاصی از تربیت شهروندی ارائه نموده است. برای این منظور بر آن شده‌ایم تا با تحلیل اسناد و متون مرتبط با تربیت شهروندی در گفتمان‌های غالب شکل گرفته بعد از انقلاب به تحلیل تربیت شهروندی در سه مرحله توصیف، تفسیر و تبیین بپردازیم. و از این رهگذر خدمتی به انقلاب شکوهمند اسلامی نموده باشیم. و همچنین امید است مطالب این نوشتار مورد استفاده دست‌