در یک هوای سرد پاییزی، زمانی که برگ های زرد درختان از شد ت سرما می لرزیدند و مانند فرش بر رخ زمین پهن می شدند، دوباره متوجه حضور سرد او شدم که این بار هم مثل همیشه دستش بر چوب دستی مخصوصش می لرزید و با همان قامت نسبتا بلند باز هم مسیرش آن باغی بود که پشت خانه اش قرار داشت.
به نظر می آمد این بار اوضاعش کمی فرق می کرد، آن طوری که با آن چشمان نابینایش سریعتر از گذ شته و با چشمانی غم بار و گریان به راه افتاده بود باید مشکلی بزرگ برایش، رخ داده باشد.
دیگر نمی توانستم مثل روزهای قبل فقط تماشاگر باشم و از دور او را دید بزنم که تصمیم گرفتم به تعقیبش بروم تا آن چه را بر دلم سنگینی می کرد با او مطرح کنم؛ چرا که دیدن حالت روحی پریشان او یک نوعی شعر غمگینی بود، مانند شعرهای کتاب تازه به چاپ رسیده اش که در من راهی به سوی جاده ای نامعلوم باز می کرد ...