داستاني روايت شده،که در دنياي حقيقي تحقق نيافت، اما در دنياي واژه ها، در جريانِ بازي لغات اين داستان را به سرانجامي نيکو رساندم.کلمات را به بندکشيدم، واژه‌ها را اسير کردم و در دنياي خيالم غرق شدم، تا عشق بدفرجام دنياي واقعي را به تحقق برسانم. اميدوارم زين پس ليلي ديگري محکوم به فرياد احساساتش روي کاغذ نباشد...
اين واقعه به من آموخت،گاهي اتفاقاتي مي‌افتد که محکوم به پذيرفتنشان هستي، آن‌ها جزئي از زندگي‌ات مي‌شوند، به پاره‌اي از گذشته‌ات تبديل مي‌شوند، نه مي‌تواني رهايشان کني و نه انکارشدني‌اند...گاهي فقط بايد سکوت کني،گرچه در درون مي‌شکني اما بايد سرپا بايستي، قلبت را با دست خودت بند بزني و تنها آستين لباست پاک کننده‌ي اشک‌هايت باشد، اما نگذاري فروريختن غرورت نمايان شود.