ام‌سي2 خميازه‌ی کوتاهي کشيد، تصور اين‌که در جلسه‌ی امروز نتواند ثانيه‌هاي بيشتري زمان بگيرد، همان حداقل خواب را هم از چشمش فراري داده بود. او رکورد کم‌ترين خواب را در سياره‌ی مرکزي داشت، يعني 900 ثانيه در هر 14 ساعت. او عادت داشت با آويزان شدن از سقف اتاق حبابي شکلش بخوابد البته با کمک دم بلندش. حالا هم با دست‌هاي قفل‌شده روي سينه‌اش خودش را مدام تکان مي‌داد و به ذهنش فشار مي‌آورد که چه‌طور مي‌تواند از اين اعضاي عجول و شتاب‌زده برج مرکزي، ثانيه‌هاي بيشتري بگيرد، شاید بتواند به پروژه‌اش اعتبار بیشتری بدهد. اي کاش می‌شد آنها را دور بزند. ولي مگر مي‌شد؟!