بشر تقریبا در تمامی دوران‌های تاریخی کم و بیش با مقوله‌ای به نام زمان آشنایی داشته و مي‌کوشیده در زندگی خود همسو با زمان پیش رود. بدون زمان زندگی امکان ندارد، یکی از ابعاد زندگی مادی زمان است. اگر به فرض محال انسان به این نتیجه برسد که باید عنصر زمان را از زندگی حذف کرد، تمام کارهایش دچار رکود و نقصان شده و زندگی جسمانی او خاتمه مي‌یابد.
بدیهی است که انسان باید در مورد گذر زمان، چگونگی استفاده از آن و هدر دادن آن حساس و نگران باشد، زیرا زمان منبع بدیعی است که اگر هدر برود جایگزین نخواهد داشت. شاید بتوان گفت که این حساسیت‌ها و نگرانی‌ها موجب توجه بیشتر به زمان و استفاده اثر بخش از آن خواهد شد. بنابراین انسان متمدن کسی است که بتواند مدیریت صحیحی بر زمان خود داشته باشد.