در این وانفسای اسارت انسان در فضای مجازی و جاذبه‌های آن و نیز دغدغه‌های روزمرگی و غفلت بیش از پیش و روزافزون او از خویشتن و دیگران، به نظرم آمد که به قدر بضاعت خویش، احیاگر کتابی گران‌سنگ و بی‌بدیل، درباره‌ی حقوق و وظایف انسان نسبت به خالق و مخلوق و خویشتن، یعنی رساله ی حقوق امام سجاد علیه‌السلام باشم؛ البته به بیانی متفاوت، از جنس نظم و شعر؛ باشد که از این رهگذر، مخاطبان بیشتری پای تعالیم این اثرِ مغفول و این گنجِ پنهان، از آن امام همام علیه‌السلام نِشسته و از آن محظوظ و بهره‌مند گردند. چرا که شعر، به دلیل طراوت و لطافتی که به خاطر وزن و ظرافت‌های بدیعی که دارد، بسیار -بخصوص برای نوجوانان- جذاب‌تر از یک متن معمولی است. برای همین است که در روایات اهل‌بیت علیهم‌السلام سفارش شده که معارف را از طریق شعر آموزش بدهند؛ زیرا نوجوانان، طبق این شیوه، انگیزه ی بیشتری برای حفظ دارند و بهتر در ذهنشان تثبیت می‌شود.