تنها صدای تیک‌تاک ساعت روی دیوار خالی اتاق بود که سکوت پاسگاه مرزی زابل را در هم می‌شکست.
پشت در اتاق دو سرباز وظیفه در حال نگهبانی بودند.
هوای گرما و خشک زابل، دل‌تنگی سربازانی که دور از شهر و خانواده مشغول خدمت بودند را بیشتر می‌کرد.
علی مفتخر: امیرعلی بیا برات یه سورپرایز دارم.
امیرعلی شکیبا: چه سورپرایزی تو این کویر وامونده...؟ نمی‌دونم تا کی می تونم تو این جهنم دوام بیارم... آه پوکیدم پسر. داشتیم واسه خودمون زندگی می‌کردیما...
علی: بی‌خیال پسر، بیا ببین برات چی آوردم!
شکیبا با بی‌حوصلگی به سمت مفتخر می‌رود؛ با دیدن آنچه در دست مفتخر بود خوشحال و متعجب می‌شود.
«وای پسر این گوشی رو از کجا آوردی؟ چه جوری؟»