در روستایی پر از شور و نشاط، با مردمانی خونگرم که به مهمان‌نوازی معروف بودند، دختری متولد شد. ناز و تپلی لپ‌هایش قرمز عین انار، چشمانی سیاه و بادامی، همچون شب، با بینی قیطانی و خوش فرم، لبانش چون غنچهٔ نشکفته و سیمایی زیبا، همچون ماهرویان و فرشتگان که همه محو تماشای آن شده بودند، لحظه‌ای سکوت حکم فرما شد. ناگهان بچه به گریه افتاد و سکوت را شکست، همه به وجد آمدند و سعی کردند تا کودک را آرام کنند.
چند روزی از تولد بچه می‌گذشت، همهٔ فامیل دور هم جمع شده بودند، که مادر بچه گفت: “لطفاً کمی ساکت باشید می‌خواهم مطلبی را بگویم من و پدرش تصمیم گرفتیم اسم این دختر ناز و توپولی و ته‌تغاری را بگذاریم نادیا به نظر شما چطور است؟” همگی با خوشحالی گفتند: “عجب اسم قشنگ و خوبی واقعاً برازنده است” و شروع کردند به تکرار اسم نوزاد “نادیا، نادیا...”. گفتند و خندیدند، نمی‌دانید چه لذتی داشت ... آن شب برای همه یک شب به یادماندنی شد.
نادیا بچهٔ بسیار شیرین و دوست داشتنی بود و با آمدنش گرمی خاصی را به خانواده بخشیده بود همه با خوشحالی زندگی را می‌گذراندند، روزها به سرعت می‌گذشت.