شازده کوچولو مثل همیشه، با نهایت دقت آتشفشان های فعال و خاموش سیاره  اش را جارو کرد. پس از آن، آب پاشش را برداشت و به سراغ گل سرخ رفت تا او را با قطرات آبی که بر رویش می ریخت؛ بیدار نماید. قبل از پاشیدن آب بر روی گلبرگ های نازک گل سرخ، مدتی به دوست قدیمی اش نگاه کرد. هنوز زیبا بود و او از دیدن لبخندِ دوستِ سرخ گونه اش، وقتی نور طلایی خورشید به هنگام طلوع بر رویش می تابید؛ لذت می برد. با این حال، این لذت، هدیه ای غیر منتظره نبود او می دانست که فردا هم همین لذت را خواهد برد و در این لذت، داستانی و تخیلی وجود ندارد.