همه چیز را جمع کرده بودم و مقدار اسباب و اثاثی که قرار بود به سمساری بفروشم را یک گوشه تلنبار کردم و بقیه را همراه خانه برای فروش گذاشته بودم.
دهمین مشتری هم کوچکی آن خانه را نپذیرفت و از آنجا رفت.نگاهی مأیوسانه به چمدانم انداختم که به کاناپه قهوه ای تکیه داده بودم و با دلواپسی به خودم گفتم:
شانس من رو ببین؛ حالا که عجله دارم کسی هم اینجا رو نمی پسنده!
یک واحد کوچک و مجردی که بعد از آمدنم به دانشگاه اینجا پدر برای من خریده بود. برای یک یا دونفر بیشتر جا نداشت برای همین مورد پسند خیلی ها نبود و این ممکن بود رفتن من را به تعویق بیندازد.
میان فکر و درگیری من یکباره زنگ تلفن به صدا در آمد و صدای پدر از پیغامگیر، در فضای کوچک و سوت و کور هال پیچید:
شیرینم؛ من به خاطر اومدن تو برای هفته ی آینده یه مهمونی ترتیب دادم این دفعه دیگه بد قولی نکن و حتما بیا؛ منتظرتیم!
همین که به طرف تلفن می رفتم تا جواب نگرانی های پدر را بدهم صدای بوق ماشین آژانس به گوشم رسید. کیفم را برداشتم و قبل از رفتن، به طرف تلفن رفتم و جواب نگرانی های پدر را دادم و سریع از خانه خارج شدم....