صدای زنگ تلفن همراه رفت روی مخم. از زیر برگههای پخش ‌و پلا شده روی میز، برداشتمش و دکمه‌ی مکالمه را زدم. صدای مردانه‌ی پیچید تو گوشم.
خانم بهاره بختیاری، سردفتر شهردار ناحیه هستم. مدیر اجتماعی ناحیه، آقای لواجو می‌خواهند با شما صحبت کنن.
دستم خورد به قاب نقرهی پرشده از عکس من و پدرام. بلوز راه‌راه ‌آبی و اناری‌ام توی هوای ابری پارک تیره‌تر بود و توپ کم بادی زیر پای من و پدرام زار می‌زد. قاب را روی میز راست گذاشتم. خیره به قاب، افکار جورواجور ذهنم را قلقلک می‌داد. از ثبت‌نام برای مدیر محله تا تماس رئیس و رؤسای شهرداری ناحیه فقط دو روز گذشته بود. مدیر اجتماعی با من چه‌کار دارد؟ ثانیهای بعد صدای مردی را شنیدم: