اما ایرج‌میرزا بیش از هر سراینده‌ای مقام مادر را ستایش کرده و او را در عرش جا داده‌است. شعر او را که بیتی از آن را خواندید، در زمانِ کودکی و جوانیِ شخص اول کتاب، در مدرسه‌ها حفظ و به مناسبت‌های مختلف اجرا می‌کردند. حق همین است که به‌خاطر ستایشگری‌اش از مقام مادر هم که شده، در اول مقدمه‌ام از شعر بی‌نظیر آن بزرگ‌مرد یادی کنم. شعری که در تاریخِ ادبیات جاودان خواهدماند. خود این کتاب، هدیه‌ای‌ست بسیار پرارزش از جانب دختری به مادرش. دختری که احتمالاً خود بهتر از هر کسی می‌داند که چندان که بیشتر بکوشد، کمتر می‌تواند حق چنین مادری را ادا کند؛ اما تا آنجا که دسترسِ توان اوست تلاش خود را کرده؛ و چه تلاشی! یقین دارم که آن وجود بزرگوار، مادر محترم و گران‌قدرشان، قدر این کتاب را خواهنددانست و آن را بهترین هدیۀ عمر خود تلقی خواهندکرد. امیدوارم طول، و (به بیانِ ابن‌سینا) عرض عمرِ ایشان در فزونی باشد و تا جا دارد، از سالیان آیندۀ زندگی‌شان لذت ببرند و به وجودِ چنین فرزندانی همچنان خرسند و با یاد و حضورشان خوشبخت باشند.