مجبور نیستی دوست پسرت رو با خودت بیاری.
ساناز چشمکی زد و خیره شد به گیتار میترا. میترا گیتارش را از دوشش برداشت و روی زمین ایستگاه مترو نشست.
هنرمند باید نشون بده، هنرمنده. نه مثل شما که از هزار متری قیافتون زار میزنه علوم انسانی هستین.
دهانش را کج کرد و لبخند زد به سیدا. سیدا مجسمه توی دستش را بالای سرش گرفت و میترا برایش کف زد. ساناز ابرویش را بالا انداخت.
زبان خارجه‌ها بد جوری اهل ریسکند. هنرمندا چطور؟
سیدا موهای مشکی‌اش را با حرکت سرش، از روی پیشانی کنار زد.
زندگی ما هنرمندا کلا ریسکه. مگه نه اکرم؟!
چشم گرداند توی صورت اکرم و سمانه که سرشان تو کتاب ریاضیات بود و چهار زانو نشسته بودند روی زمین چفت صندلی‌ها. میترا داد زد:
دانشجو شدید، اما هنوز رفتار آدمای تحصیل کرده رو ندارین.
اکرم برخاست و عینکش را روی بینی‌اش جابه جا کرد.
«داریم از وقتمون استفاده ‌می کنیم.»