برگزاری جشن خیلی مجلل و رویایی بود که در باورم نمی گنجید. اما آنچه جلوی روی من بود همان حقیقت زندگی ام بود. میان آن همه جمعیت در هر لحظه دچار تپش قلب و استرس می شدم. به صندلی قرمز سالن تکیه¬ی کامل دادم و دست روی شکم گذاشتم؛ چون به خاطر هیجانی که داشتم بچه مدام لگد می زد. یکباره صدای بلند هیاهو و اعلان در سالن مرا به خودم آورد:«خانم ها... آقایان...».
هر چه اعلام نزدیک تر می¬شد تپش دلهره های من بیشتر تر می شد و پلک هایم از زدن می ایستاد. سرم را به سمت او چرخاندم؛ با کت و شلوار مشکی خیلی شیک و آراسته کنار من نشسته بود. فهمیده بود چه حال عجیب و غریبی داشتم؛ مثل بچه ای که بهانه ی مادرش را می گرفت در آن ازدحام و زرق و برق گم شده بودم و دنبال کسی می گشتم. اما هیچ کس مثل او حال مرا نمی فهمید. عرقی که روی صورتم جمع شده بود را پاک کرد و سرش را نزدیک گوشم آورد و زمزمه کنان گفت: «یادت که نرفته؛ کتاب فلورانس اسکاول شین: یک روز صبح صفحه ی کتابی را گشودم که در آن نوشته شده بود: به آنچه جلوی رویت است با شگفتی بنگر!...».