به جهت بهینه‌سازی زیرساخت‌های مدیریت کاهش خطر‌پذیری و نیز بهبود مدیریت بحران در ایران تاکنون اقداماتی هر چند ناکافی ولی قابل توجه و مفیدی صورت گرفته است. این در حالی است که تجارب جهانی در برخورد با حوادث گذشته و نیز تجارب بدست آمده در ایران نشان می‌دهند مدیریت کاهش خطرپذیری سوانح اولاً بهینه نیست و در ثانی بدون داشتن برنامه‌ای جامع، مدون و در‌بگیرنده کلیه سازمان‌ها اعم از دولتی یا خصوصی که به نحوی با موضوع این مدیریت مرتبط هستند، نه عملیاتی است و نه رافع مشکلاتی ناشی از شرایط خطر‌پذیری خواهد بود. در این ارتباط تاب‌آوری به دلیل آینده‌نگری در برابر مخاطرات؛ که آن به دلیل پویا بودن واکنش جامعه در برابر مخاطرات است؛ به گسترش گزینه‌های سیاستی برای رویارویی با عدم قطعیت و تغییر کمک می‌کند. در این صورت افزایش تاب‌آوری در برابر سوانح می‌تواند به ایجاد افزایش ظرفیت سازگاری و معیشت پایدار جامعه منجر شود. کتاب حاضر به بررسی تاب‌آوری و مدیریت بحران در سه گفتار می‌پردازد.
گفتار اول، به کلیات تاب‌آوری پرداخته است. در این گفتار به مباحث تاب‌آوری پرداخته‌ایم.
گفتار دوم؛ بحران، مفاهیم و کنترل آن پرداخ