از پنجره بیمارستان، بین یک پرده ی نازک و حریرِ نگاه ماه، خدا را صدا زدم:
خدایا! تو خودت خسته نمیشی از این همه دیدن اما هیچ نمیگی؟
یاد حرف مادر بزرگم افتادم؛ آن موقع که وقتی دلش از همه عالم می لرزید سجاده پهن می کرد و می گفت:
خدایا! تو که صبرت دریای بی انتهاست کمی هم توی این لیوان دل ما بریز!
مدت طولانی بود به خاطر آن ویرووس لعنتی اجازه رفتن به خانه را نداشتیم؛ دلم برای عشقِ زندگی ام تنگ شده بود و خوب می دانستم در آن لحظه از دلواپسی چه حالی داشت. می دانستم باز هم مثل همیشه چادر نمازش را سر کرده بود و رو به قبله از خدا تمنا می کرد دخترش را به او برگرداند.