آنچه ظهور جامعه شناسی به عنوان یکی از شاخه های علوم پوزیتیویستی در قرن 19 میلادی را ممکن ساخت، استفاده از داده های آماری بود. در حقیقت آمار و ابزارهای آن پدیده ها و واقعیت های اجتماعی را از حالت انتزاعی و غیرقابل مشاهده به حالت عینی و ملموس تبدیل می کنند. در این مسیر ابتدا تنها از آمار توصیفی استفاده می شد یعنی اعداد و ارقام حاصل از سرشماری ها یا نمونه های مورد پژوهش تنها به توصیفاتی نظیر فراوانی، نما یا مد، میانگین و چارک ها و... می پرداختند تا به این وسیله داده ها خلاصه سازی شوند و شناخت آسان تر شود. به مرور با توسعۀ علوم آماری و جامعه شناختی روش های توصیف های تحلیلی مانند آزمون فرضیه نیز در جامعه شناختی رونق یافت. از طریق آمار تحلیلی پدیده ها و واقعیّت های اجتماعیِ مورد بررسی مورد مقایسۀ عوامل و ابعاد درونی یا مقایسه با پدیده ها و واقعیت های بیرونی قرار می گرفتند و یا یم واقعیت خاص در بین چند جمعیت یا گروه مورد بررسی و مقایسه قرار می گرفت که گاهی این محاسبات با روش های دشوار و پیچیده ای همراه بود.