پرورش نیروی انسانی بالنده، مهمترین هدف نظام آموزش و پرورش بوده و تحقق این هدف، با توجه به پیچیدگی‌ها و تغییرات پر شتاب اجتماعی و فرهنگی با موانع متعددی همراه است. این موانع در اشکال فردی و بین فردی، ضرورت انطباق با تغییرات را ایجاب نموده و دانش‌آموزان و نظام های پرورشی را با چالش های متعدد روبرو می کند میشل ( 2005). در همین راستا نایاک (2008) عنوان می کند که خیل عظیم دانش‌آموزان در نظام های پرورشی در وضعیت های بغرنج و متعارض بسر می برند، چرا که سرعت شکل گیری تغییرات با سازگاری آن ها با دگرگونی ها همخوانی نداشته و این امر به بروز پدیده ای تحت عنوان استرس منتهی می شود. هر چند وجود پدیده استرس در زندگی عامه مردم و بویژه دانش‌آموزان امری گریز ناپذیر است، لکن عدم تدبیر راهکارهای مناسب برای مقابله با آن، می تواند به بروز آسیب های جدی در عملکرد بدن و کارکردهای اجتماعی و تحصیلی و شغلی منتهی گردد