تربیت فرزند مثل گُلی است که آن را پرورش می‌دهند. گُل را آب داده و در نور می‌گذارند و همه زمینه‌ها را برای شکفتن آن فراهم می‌نمایند تا خودش باز شود.
آیا انسان می‌تواند با دست، به باز شدن گل کمک کند و به آن رشد مصنوعی دهد؟ مسلما آن را خراب می‌کند! دخالت‌های‌زیاد والدین هم برای خوب شدن فرزند، اگر به حد رشد مصنوعی رسید، همین‌طور می‌شود و کار را خراب می‌کند.
همین روش تربیتی نادرست باعث می شود در نوجوانی رفتارهای نادرست در آن ها شکل بگیرد و آن ها را به سمت رفتاری پرخطر و آسیب های اجتماعی سوق دهد که در آن زمان تغییر و اصلاح رفتار نوجوان از رفتار های پرخطر و آسیب زا به سختی شکل خواهد گرفت.