از دير باز انسانها براي رفع احتياجات خود به كمك ديگران نياز داشته اند . از اينرو تعامل و مشاركت را لازمه زندگي فردي و اجتماعي خود مي دانستند . رفع نياز باعث گرديد بعضي ، بعض ديگر را اجير كرده تا در قبال دريافت اجرت ، نيازهاي آنان را برآورده سازند ، زيرا بر كسي واجب نبود كه تبرعاً به رفع احتياجات ديگري بپردازد .
در اين رساله به موضوع اجاره اشخاص و اركان و شرايط آن مي پردازيم .با توجه به اينكه در متون فقهي بيشتر به مبحث اجاره پرداخته شده و كمتر از اجاره اشخاص صحبت شده است ، لذا در جمع آوري مطلب پيرامون اجاره اشخاص با محدوديت روبرو شدم . و با توجه به اينكه مطالب موجود در متون فقهي در مورد اجاره ، غالباً در مورد اجاره اشخاص نيز صدق مي كرد ، از آن جهت كه اجاره اشخاص خود قسمي از اجاره مي باشد ، از اين رو در اين رساله اجاره اشخاص را در كنار اجاره مورد بررسي قرار دادم .